Czternaście kilometrów to dystans niewielki w skali globu. Dobremu piechurowi na jego pokonanie wystarczyłyby dwie godziny, a biegacz Haile Gebrselassie połknąłby go w trzy kwadranse. Tyle właśnie ma w najwęższym miejscu Cieśnina Gibraltarska. Kiedy zniknie, a pewnego dnia może do tego dojść, jako że Afryka powoli, ale uparcie zbliża się do Europy, wówczas Morze Śródziemne przejdzie do historii. Chyba że klimat w regionie zmieni się na wilgotniejszy.

Jednak w tej chwili być albo nie być tego wielkiego akwenu, który jeszcze kilkanaście milionów lat temu – zanim Afryka i Półwysep Arabski zetknęły się z Azją i równocześnie przybliżyły do Europy – był oceanem, zależy od regularnych dostaw świeżej atlantyckiej wody, która napływa Cieśniną Gibraltarską. To kroplówka podtrzymująca przy życiu Morze Śródziemne. Traci ono wodę tak intensywnie w wyniku parowania, że to, co dopływa doń rzekami oraz spada pod postacią deszczu, nie jest w stanie wyrównać strat. Nie wszyscy wiedzą zapewne, że akwen ten raz już dogorywał z braku dostaw wody atlantyckiej. I to całkiem niedawno.

Spójrzcie na mapę Morza Śródziemnego i wyobraźcie sobie, że jego poziom obniżył się o 3 km. Woda, a właściwie pozbawiona życia solanka, wypełniała tylko największe głębiny, tworząc jeziora błyszczące na dnie gigantycznej misy o rozmiarach rzędu tysięcy kilometrów. Taki właśnie los spotkał Morze Śródziemne wkrótce po tym, jak około 6 mln lat temu zaczęły się zamykać jego poprzednie połączenia z Oceanem Atlantyckim.

Pierwszy z tych wodnych korytarzy znajdował się na północ od Gór Betyckich na Półwyspie Iberyjskim, a drugi – na południe od gór Rif w dzisiejszym Maroku. W niektórych okresach otwarte były oba kanały, później już tylko jeden. W pewnym momencie – z powodów, nad którymi do dziś dyskutują naukowcy – on też zaczął się kurczyć. W końcu zniknął. W owych czasach Cieśniny Gibraltarskiej, przynajmniej takiej, jaką znamy obecnie, jeszcze nie było. Afrykańskie góry Rif i europejskie Góry Betyckie stykały się ze sobą, tworząc łukowato wygięte pasmo otaczające z trzech stron najbardziej na zachód wysuniętą część akwenu.

Cieśnina Gibraltarska ma w najwęższym miejscu 14 km. Woda w niej przemieszcza się w dwóch przeciwnych kierunkach. Górą płynie świeża woda z Atlantyku, dołem – schłodzona i bardziej słona woda z Morza Śródziemnego. Granica pomiędzy obiema warstwami znajduje się na głębokości około 100 m. Cieśnina w najpłytszym miejscu ma około 300 m.

Dwie zagadki

Wyparowanie Morza Śródziemnego było jednym z najbardziej katastrofalnych zdarzeń w najnowszych dziejach geologicznych Ziemi. Oto miejsce olbrzymiego morza zajmuje olbrzymia pustynna depresja. To jakby tysiące razy powiększyć słynną Dolinę Śmierci w Górach Skalistych, umieszczając jej dno 3 km poniżej poziomu światowego oceanu! Jedną z konsekwencji tej katastrofy było wytrącenie się na dnie zbiornika gigantycznych ilości związków soli. Ich objętość szacuje się na około 1 mln km3. Jak obliczyli badacze, stanowiło to około 6% wszystkich związków soli, jakie były rozpuszczone w ziemskich oceanach. Jak mogło do tego dojść? To jedna z dwóch zagadek, nad której rozwiązaniem głowią się naukowcy. Jest jeszcze druga.

Około 5,3 mln lat temu ponownie otworzyły się skalne wrota pomiędzy Atlantykiem a Morzem Śródziemnym, czy raczej tym, co pozostało z tego potężnego akwenu po kilkuset tysiącach lat izolacji i intensywnego parowania. Afryka i Europa znów straciły ze sobą kontakt. Rozdzieliła je Cieśnina Gibraltarska, która w obecnej postaci jest – jak widać – tworem geologicznym świeżej daty. Wielu badaczy uważa, że jej powstaniu towarzyszyły dramatyczne okoliczności. W cieśninie utworzył się monstrualny wodospad, tysiące razy potężniejszy od największych współczesnych wodospadów. Atlantyk runął w dół i zaczął stopniowo wypełniać depresję. To była powódź, jakiej na planecie dawno nie widziano. Woda płynęła i płynęła, aż w końcu po upływie wielu tysięcy lat Morze Śródziemne znów szumiało jak dawniej. Jaki splot szczęśliwych zdarzeń sprawił, że zostało wskrzeszone i dziś możemy korzystać z jego ciepłych plaż (a nieco wcześniej odegrało jakże ważną rolę w dziejach cywilizacji)? Oto drugie pytanie, które zadają sobie badacze.

źródło : Onet.pl - http://portalwiedzy.onet.pl/4868,12799,1554440,1,czasopisma.html

Pojazd ten wraz z Davidem Hasselhoffem rozprawiał się z przestępcami zagrażającymi światu. Serial wykreował na gwiazdę nie tylko Hasselhoffa, bo któż ówczesnych małych chłopców nie marzył o posiadaniu czarnego pontiaca? Niekoniecznie mówiącego i samodzielnie jeżdżącego...

Dla tych osób mamy smutną wiadomość. Będący właścicielem marki koncern General Motors zdecydował, że w przyszłym roku Pontiac zniknie z rynku. Do końca 2010 roku zakończona zostanie produkcja wszystkich modeli, a pracę straci 7500 osób.

                                                            K.I.T.T, czyli trans am z 1982 roku

Pontiac Solstice GXP galeria zdjęć

Po czym... potwierdza, że właśnie tak jest. Bo to nie jest to samo auto, co w Indiach, tylko bezpieczniejsze - i dlatego droższe. A "bezpieczniejsze" - bo wymuszają to euro-przepisy...

Ja jeżdżę samochodem "Tucson" zrobionym przez f-mę Hyundai. Musiałem zapłacić za poduszkę powietrzną (którą odłączyłem - bo nie chcę mieć urwanej głowy, jak to się już kilku ludziom przydarzyło) i za pasy (których na ogół, poza dniami, kiedy jest ślisko i mokro, nie używam - mam zwolnienie lekarskie). Ale musiałem za to zapłacić tyle, ile w Indiach kosztuje cały samochód "Taty"!

I dlatego Indie mają tempo rozwoju 9 proc. - a Europa 1 proc.

P. Ligaszewski pisze oczywistą nieprawdę, że ten samochód w Indiach to "trumna na kołach, zgniatająca się jak puszka po piwie przy najmniejszej kolizji". Nie - rama i blacha są takie same, jak w wersji europejskiej. Ale nawet gdyby to była prawda, to ja mam prawo zapłacić nie 6.800 zł, a 5.200 zł - i jeździć w puszce po piwie! Bo to jest - panie Ligaszewski - MÓJ samochód, MOJE zdrowie, MOJE życie i MÓJ wybór! NB. jeżdżąc "puszką po piwie", lżejszą i łatwiej się zgniatającą, stwarzam MNIEJSZE zagrożenie dla innych. A Pan sobie, panie Ligaszewski, kup - jeśli stać Pana na paliwo - nawet czołg!

Ja Panu tego nie bronię; dlaczego gang euro-faszystów broni mi jeździć, czym chcę?

Odpowiedź jest prosta: producenci poduszek dali euro-komisarzom w łapę - i tyle. Ja to rozumiem: żyjemy w Sodomie i o moralności nie ma mowy...

...ale po co dorabiać do tego ideologię, że to dla mojego dobra? Bandyci na rozstajnych drogach nie wmawiali w obdzieranego, że to dla jego dobra (by się zanadto nie roztył...). Rabusie to uczciwi ludzie w porównaniu z tą bandą z Brukseli!

Uff - ulżyło. To teraz o drugiej sprawie.

Pani Danuta Potterowa, poddana JKM Elżbiety (niechętnie używam numeracji, bo w Anglii to Ona jest Elżbietą II, ale w Szkocji Elżbietą I - i nie chcę urażać Szkotów) wystąpiła o odszkodowanie za kamienicę przy ul. Piotrkowskiej 104. Magistrat Jej wypłacił 5 mln zł. Po czym Brytyjka wystąpiła o 11 mln zł z tytułu użytkowania tej kamienicy przez 50 lat...

... i tu radca prawny przysiadł fałdów - i stwierdził, że rodzice p. Potterowej już odszkodowanie otrzymali (o czym Ona zapewne nie wiedziała). Tak czy owak: miasto występuje o zwrot forsy.

Teraz kilka kwestii.

Ów radca prawny jest chwalony za dociekliwość. Hmm... To pozostali powinni być ukarani za niefachowość. Dlaczego o tych umowach kompensacyjnych wiem ja - a nie wiedzą radcy prawni od nieruchomości??!!??

Pal licho poddanych Korony brytyjskiej lub szwedzkiej - poważniejszy jest problem z Niemcami. Otóż informuję, że po 1949 roku im również (nie dotyczy to mieszkańców NRD!) władze RFN wypłacały stopniowo rekompensaty.

Te kompensaty wyrównywały tylko część wartości - trzeba więc teraz pewno dopłacać różnicę. Ale tylko różnicę - a nie całość odszkodowania!

A co do odszkodowania za użytkowanie, to nawet jako prezes Stowarzyszenia Poszkodowanych Mieszczan Warszawskich uważam, że to jest skandal. Za PRL wszystkich nas bowiem użytkowano nieco bezsensownie i bez naszej zgody - a wszyscy wszystkim nie mogą za to wypłacać odszkodowań!

Dlatego takie wnioski sądy powinny odrzucać od razu i bez dyskusji. Właściciele nie powinni być stratni - ale nie mogą nagle stać się specjalnie uprzywilejowani!

źródło: Onet.pl - http://fakty.interia.pl/tylko_u_nas/news/kup-se-pan-czolg,1296578,3439

Tata Nano w całej ( no prawie ) okazalości - foto Wikipedia  więcej o Tata Nano  na Wikipedia

 

W takim momencie nasi parlamentarzyści wprowadzają w życie bezsensowną ustawę o upadłości konsumenckiej, a PO dwoi się i troi, jak najskuteczniej rozdawać pieniądze bezrobotnym spłacającym kredyty hipoteczne (te pomysły już poddałem surowej krytyce w innych publikacjach, nie będę się więc powtarzał).

Ale to wszystko jeszcze "mały pikuś" - jak mawiał niegdyś inny nasz Wielki Polityk. Nie mogę się nadziwić nad zachwytami i wielkim triumfem jaki święci obecnie PiS-owski kredyt (podrasowany przez obecny rząd) - Rodzina na swoim. Przypomnę w dwóch słowach, że uzyskując kredyt hipoteczny w tej formie możemy otrzymać z państwowej kasy nawet ponad 100 000 zł.

Świetny pomysł na czas kryzysu. Moment na rozdawanie wpłacanych przez nas podatków jest najgorszy z możliwych. Przyjrzyjmy się bliżej zasadom udzielania święcącego triumfy kredytu Rodzina na swoim. Na pewno ustawodawcy kierowali się szczytnymi intencjami. A jak to wyszło w praktyce? Zapraszam do lektury.

Kredyt rozrusza budownictwo

Nic takiego się nie stało - jeszcze niedawno warunki jego uzyskania spełniało mniej niż 1 proc. ubiegających się o kredyt. Jest to niestety dość przypadkowa populacja, szans pozbawione są jedynie osoby o niewysokich dochodach. A ponieważ kredyt ten można uzyskać także na zakup mieszkania na rynku wtórnym - dla deweloperów nie jest to wielka pociecha, choć na pewno niektórym udaje się kilka mieszkań w tym systemie sprzedać.

Trzeba pomóc młodym ludziom w zdobyciu własnego mieszkania

Ustawa nie ogranicza wieku kredytobiorcy (na szczęście - inaczej byłaby to dyskryminacja). Jeśli na zakup w tej formie ubiega się małżeństwo po 60. roku życia i spełnione są pozostałe warunki, kredyt taki oczywiście zostanie udzielony.

To będzie pomoc dla ludzi mniej zarabiających

Bzdura - jeśli chodzi o dochody kredytobiorcy, mogą one wynosić i kilkadziesiąt tysięcy miesięcznie. Dopłacamy więc z budżetu do tego kredytu - w niektórych przypadkach - także ludziom bardzo zamożnym. Kredytu oczywiście na pewno nie dostanie rodzina, której dochody nie przekraczają kwoty 2000 zł brutto miesięcznie - ze względu na brak zdolności kredytowej.

 

Spójrzmy więc, jak to działaNasza dość uboga rodzina z dochodem 2000 zł wpłaca uczciwie do budżetu (tytułem podatków) około 4000 zł rocznie. Małżeństwo krezusów z dochodem 50 000 zł miesięcznie uzyskuje kredyt z dopłatą 100 000 zł. Rząd musi więc uzbierać podatki od rocznego dochodu 25 ubogich rodzin, aby pokryć koszty dopłaty do jednego kredytu udzielonego osobom bardzo zamożnym. Mamy tu więc nietypową formę pomocy państwa, którą można by określić jako "odwrócony Janosik" - zabieramy biednym, aby dać bogatym. Czy taka była intencja ustawodawcy?

 

Jeszcze więcej słów krytyki należy się twórcom projektu za stworzenie pseudoograniczeń w budżetowej dopłacie. Oto przykłady:

1. Kredyt skierowany jest do osób, które nie posiadają własnego mieszkania.

Dodajmy, że liczy się tu moment podpisania umowy kredytowej (zgodnie z ustawą). Pytanie z serii Audio-Tele: Czy małżeństwo posiadające dom z basenem i trzy wielkie apartamenty może uzyskać kredyt "Rodzina na swoim"? Odpowiedź jest prosta - TAK!

Sposób nie jest skomplikowany - zanim złożymy wniosek o kredyt, trzeba pójść do notariusza i poprzez darowizny (w pierwszej grupie pokrewieństwa, aby nie płacić podatków) pozbyć się - na chwilę - posiadanych nieruchomości. Teraz już bez przeszkód i łamania prawa kredyt z państwową dopłatą otrzymamy. Po uruchomieniu kredytu możemy darowizny odwrócić i odzyskać wcześniej posiadane nieruchomości. A dopłata z budżetu pozostaje. Przez całych osiem lat.

2. Kredyt ten nie powinien obejmować mieszkań ekskluzywnych.

Załóżmy, że znaleźliśmy na rynku wtórnym mieszkanie 45 m kw (oczywiście z garażem) z super wykończeniem. Mieszkanie jest w Warszawie, w dobrej lokalizacji. Cena, to 500 tys. zł, tj. ponad 11 tys. za 1 m kw. Czy możemy pójść do banku po kredyt z rządowym bonusem? Oczywiście, i to w pełnej wysokości! Sposób jest prosty: umowę kupna - sprzedaży dzielimy na dwa odrębne akty. W jednym, który trafi do banku, określamy cenę lokalu na kwotę 326 tys. zł - na ulgę się łapiemy, wychodzi niecałe 7245 zł za 1 m kw. W drugim akcie kupujemy za kwotę 174 tys. zł garaż i to co w lokalu pozostaje (wyposażenie kuchni, szafy w zabudowie, meble). Oczywiście druga część zapłaty musi być sfinansowana z innych środków, ale kwota główna (326 tys. zł) może pochodzić w całości z kredytu "Rodzina na swoim".

3. Małżeństwo jest w lepszej sytuacji niż konkubinat.

Nie do końca się udało to osiągnąć. Jeśli w niesformalizowanym urzędowo związku pojawi się dziecko - obydwoje partnerzy mogą niezależnie ubiegać się o kredyt z dopłatą. Czyli w tej formie mogą kupić dwa mieszkania, a małżeństwo "formalne" - tylko jedno.

Argumentów przeciwko kredytowi z budżetową dopłatą jest stanowczo więcej. Ilość udzielonych kredytów ostatnio lawinowo rośnie : w lutym było ich ok. 1400, ale w marcu ponad 2200. Udzielenie takiego kredytu to nie tylko koszt dopłaty (średnio będzie to pewnie około 70 000 zł na jednego kredytobiorcę), ale także - skomplikowana administracja, z udziałem dwóch banków : tego, który kredytu udzielił i banku BGK, który ma część odsetek za klienta dopłacać. Przez osiem lat. Czy potencjał tego banku nie mógłby być znacznie lepiej wykorzystany? Szczególnie, że mamy obecnie w Polsce tylko 4 naprawdę polskie banki, reszta należy do zagranicznych lub prywatnych inwestorów.

Przedstawione powyżej fakty nie pozostawiają żadnych złudzeń, że z tego projektu rząd powinien się natychmiast wycofać - mam nadzieję, że mój głos w tej sprawie nie będzie odosobniony. Pozwólmy sobie jeszcze na krótkie podsumowanie kilku szalonych pomysłów kolejnych rządów w sferze bankowej. W tej publikacji wymieniłem trzy abstrakcyjne projekty (kredyt "Rodzina na swoim", ustawa o upadłości konsumenckiej i projekt rządowych pożyczek dla bezrobotnych, którzy spłacają kredyt hipoteczny - nad tym pomysłem rząd jeszcze pracuje), do tej "kolekcji" dołóżmy jeszcze super-bubel sprzed kilku lat, tj. "Kredyt Pola".

Zdaję sobie oczywiście sprawę, że nie każdy premier musi znać się na branży finansowej. Pozostaje jednak dla mnie nieodgadnioną zagadką: dlaczego od kilku lat rządzące partie (z różnych opcji politycznych) dobierają na doradców w tej branży wciąż tylko bankowych laików?

Krzysztof Oppenheim

Ekspert od kredytów hipotecznych

źródło : Interia.pl - http://biznes.interia.pl/nieruchomosci/news/jak-roztrwonic-pieniadze-podatnikow,1294427